StartpaginaParochiebladOverige berichten

Filmavond

De eerste filmavond na de vakantie is op vrijdag 21 september om 20.00 uur. Zoals altijd verzorgt Ad Hendriks deze avond namens de werkgroep Catechese. Ad zorgt voor koffie/thee en na afloop voor een drankje tijdens het napraten.De keus is dit keer gevallen op de film: Bram Fischer, een film op ware gebeurtenissen gebaseerd over een blanke Zuidafikaanse advocaat (1908-1975) die o.a. Nelson Mandela verdedigde. De regisseur is Jean van de Velde. De film duurt 121 minuten en verscheen in 2017.

In het Zuid-Afrika van 1963, waar de onvrede tegen de ongelijkheid groeit, worden op een middag in het dorpje Rivonia bij een inval de kopstukken van het ANC opgepakt. Aan deze groep wordt een negende lid, dat al eerder gevangen genomen was, toegevoegd: Nelson Mandela. Er is het blanke regime veel aan gelegen om de groep als voorbeeld te stellen en tot de doodstraf veroordeeld te krijgen. Gerespecteerd advocaat Bram Fischer neemt hun verdediging op zich. Wat het regime niet weet is dat Fischer eigenlijk de tiende verdachte had moeten zijn. Dat is de start van een proces waarin Bram Fischer heikele paden bewandelt. Wanneer de geheime politie gaandeweg Bram Fischers dubbelrol ontdekt, komt hij voor een moreel dilemma te staan: verkiest hij de verdediging van zijn cliënten boven zijn eigen veiligheid en die van zijn gezin?

Aan de uitgang staat weer een mandje voor uw vrijwillige bijdrage.


Zomerschool 2018

Bij het schrijven van dit verslag zijn er twee van de vier bijeenkomsten geweest die de zomerschool voor 2018 heeft gepland.

De eerste bijeenkomst ging onder leiding van Jos Sterk over “Wanneer is mijn leven voltooid” aan de hand van het boek van Bert Keizer over dit onderwerp. Jos weet dit moeilijke onderwerp duidelijk te behandelen zodat we goed inzicht krijgen in deze materie en ons afvragen wat het voor ons, allen 50+, betekent. Jos begint zijn verhaal met verduidelijking van het begrip euthanasie. Actieve euthanasie is het vrijwillig beëindigen van het leven in de terminale fase door toediening van een dodelijk middel en passieve euthanasie is het verhogen van de dosis pijnstillende middelen zodat de dood versneld wordt.

Jos bespreekt de geschiedenis van het vraagstuk in Nederland en het blijkt dat hulp bij zelfdoding in 1881 in het Wetboek van Strafrecht terecht kwam. In de zestiger jaren van de vorige eeuw werd het thema in groter verband bespreekbaar en door een aantal rechtelijke procedures en affaires (Drion, Chabot en Brongersma) kwam er meer duidelijkheid over wat acceptabel was en wat niet. Ook ontstaan er allerlei belangenorganisaties zoals de Nederlandse vereniging van vrijwillige euthanasie die het recht op sterven verdedigen.

Jos bespreekt de Initiatiefwet waardig levenseinde van Pia Dijkstra. Daar staat geen duidelijke omschrijving in van wat ‘voltooid leven’ inhoudt maar de wet kent wel een aantal kenmerken:

De wet is voor ouderen van 75 en ouder;

De zelfbeschikking van de oudere staat primair;

Een levensbegeleider, niet de arts, onderzoekt en beslist over de doodwens van de oudere en schrijft het middel voor. Deze begeleider moet voldoen aan 7 zorgvuldigheidseisen;

De levensbegeleider is aanwezig bij de zelfdoding.


Opvallend is volgens Jos dat de opinieleiders voor de liberalisering van de euthanasie uit de hoek van de vrijzinnig protestantse wereld komen, zoals de zenuwarts J.H. van de Berg, de Leidse theologe en senator Heleen Dupuis en Harry Kuitert met zijn boek “Een gewenste dood” uit 1981. Minister Els Borst heeft verklaard dat het boek van Kuitert haar heeft geïnspireerd in de door haar ontworpen wet op de euthanasie van 2002.

Jos constateert dat de verschillende (christelijke) kerken in Nederland fel gekant zijn tegen het idee van euthanasie op grond van de gedachte van ‘voltooid leven’. “De kerk staat niet tussen de mens en God. De mens is verantwoording schuldig aan God, niet alleen aan zichzelf. De Protestantse kerk schrijft niet voor hoe het moet. Het is niet: als je het niet met ons eens bent ben je geen christen. Maar ik kan wel zeggen dat hulp bij voltooid leven voor zover ik het evangelie versta een stap te ver gaat” zo haalt Jos dominee René de Reuver aan. Deze gedachte is typerend voor de verschillende christelijke geloofsrichtingen in ons land. Ook humanistische filosofen voeren bezwaren aan tegen euthanasie op basis van voltooid leven.

In de discussie die volgt op de inleiding van Jos blijkt dat geen van de deelnemers aan de zomerschool een levenstestament of een euthanasieverklaring heeft. Dat het belangrijk is daarover na te denken en met je partner en eventueel andere geliefden een gesprek aan te gaan is de aanwezigen deze avond heel duidelijk geworden.

De tweede avond een heel ander onderwerp. Han van den Broek bespreekt het boek ‘ééndimensionale mens’ van Herbert Marcuse.
In 1964 publiceerde Marcuse het boek, waarmee hij wereldfaam verwerft: One-dimensional Man. Dit boek werd een cultboek in de studentenbeweging want volgens Marcuse leven we in 'een gesloten wereld van burgerlijkheid, gebrek aan sensualiteit, milieuverontreiniging, imperialisme, oorlogen en oorlogsdreigingen'.

Marcuse gaf woorden aan de ontevreden, hoogopgeleide jonge mensen en hun rebellie tegen de technologie. Volgens hem reduceerde het kapitalisme burgers tot louter consumenten. 'De eendimensionale mens kan zich alleen de werkelijkheid voorstellen, zoals die nu is en hij is niet bereid om naar verandering te streven.'

Marcuse onderkent dat de welvaartsmaatschappij aan de buitenkant een goed werkend systeem lijkt maar hij wilde de massa die het materieel goed had toch leiden naar 'een overgang van vrijwillige slaafsheid naar een opstand tegen de onderdrukking, manipulatie en indoctrinatie'. Buitenparlementaire oppositie ziet Marcuse als enige mogelijkheid om de ideologische onderdrukking te doorbreken.

Han heeft het boek herlezen en constateert dat de taal die het boek bezigt eigenlijk niet meer is te genieten. De zinnen zijn vaak zo complex dat zelfs na tweede lezing je de essentie ontgaat en het is daarmee een boek dat de tand des tijds niet heeft doorstaan.

Maar is het gedachtengoed dat Marcuse in het boek aan de orde stelt daarmee ook ouderwets? Nee, constateert Han: als Marcuse concreet wordt, dan wijken zijn ‘ontwerpen’ niet zoveel van die in de encycliek ‘Laudato Si’ van paus Franciscus. Zij het dat Marcuse nadrukkelijk pleit voor geboortebeperking en dat volgens Marcuse opvallend veel centraal geregeld moet worden en dat hij opmerkelijk weinig ruimte laat voor discussie of democratische besluitvorming.

De komende twee bijeenkomsten zijn:

22 augustus. Paul van Velthoven bespreekt dan het boek The varieties of religious experience van William Jones. Wat is religieuze ervaring en wat is de wetenschappelijke waarde van religieuze ervaring? Het is meer dan een eeuw geleden geschreven en geldt nog steeds als een baanbrekend werk.

De laatste bijeenkomst gaat over De kerk onder en vlak na de Russische revolutie en is op 12 september. Bart Dijkstra bespreekt dan of de aanval op de kerken door het communistisch regime ingegeven was door hun officiële atheïsme of speelden ook andere redenen mee en welke dan?

De bijeenkomsten beginnen om 20.00 en en graag opgeven bij Jan van Est of Bart Dijkstra.

Parochie zijn we samen…

Met eerbied en respect en heel veel zorg en inzet is er tijdens onze vakantie afscheid genomen van Julio Balaguer López.

Vorig jaar deden de twee oudsten van hun drie kinderen hun eerste communie en kon hij er in de rolstoel nog bij zijn. Maar zijn gezondheid ging steeds verder achteruit. Tijdens zijn verblijf in het Hospice hadden Claude, zijn vrouw, en ik de uitvaart voorbereid en een draaiboek gemaakt. Catharine Oudot vertaalde alles in het Frans en Clara Torcal in het Spaans. Ik had herinneringskaarsen gemaakt voor de kinderen met een boodschap van papa erop en een kaars voor Claude.

Ik had me voorgenomen terug te komen van mijn vakantieadres, maar dat wilde Claude niet. Dus bracht ik haar in contact met Loes en Petra in de vaste overtuiging dat het in goede handen zou zijn. En dat was het.

Ontroerend was het om in Frankrijk te horen hoe mensen hun best deden om dat intens verdrietige gebeuren met zorg op te vangen.
Loes en Petra zouden samen voorgaan in de viering en gingen naar Claude om alles door te nemen. Hans maakte, samen met Petra, de boekjes, ook die voor de begrafenis later in Frankrijk. Toen bleek dat er geen organist beschikbaar was, vanwege vakantie en afspraken, bood Henk Boekema aan een vrije middag te nemen, zodat er toch gespeeld kon worden. Er zouden weinig koorzangers zijn, want een jarige en de nodige verplichtingen zorgden voor afzeggingen. Maar wat bleek, men was gaan schuiven…. zangers genoeg! Ze wilden graag foto’s als herinnering voor de kinderen, maar Jos de Haas kon niet weg van werf, omdat zoon Roel op vakantie was. Maar toch, hij was er én netjes in pak, vertelde Loes. Aad Hofstede vroeg spontaan parochiaan Peter te helpen als collectant en Wil en Fons zorgden voor de koffie na afloop, maar meer nog voor water, want het was zo warm. Ze hadden alle glazen en kannen bij elkaar gezocht en bleven maar aanvullen….

Parochie zijn wij sàmen!
Nel van Drie

Vredesweek 15 t/m 23 september

Thema van de Vredesweek 2018: Generaties voor vrede!
Door de generaties heen, in wat voor situatie dan ook, staan steeds weer mensen op voor vrede. Het thema van de Vredesweek is dit jaar dan ook Generaties voor vrede. Oud en jong kunnen veel aan elkaar hebben op weg naar een vreedzame wereld.

Vrede kun je leren
Oudere generaties delen hun verhalen met jongeren, zodat die van hun ervaring kunnen leren. Jongere generaties halen inspiratie uit bijzondere rolmodellen - binnen hun familie of in de wereldgeschiedenis. In Amerika bijvoorbeeld staan dit jaar jongeren massaal op tegen wapengeweld. En het waren jongeren die een nieuwe zwengel gaven aan de strijd om kernwapens de wereld uit te krijgen. Een wens die hun ouders vaak al hadden. Wat hieruit blijkt? Vrede kun je leren, van elkaar. Het is ook een keuze: niet terugslaan, maar samen verdergaan.

Impact van oorlog

Door de komst van vluchtelingen zien we opnieuw dat vrede niet vanzelfsprekend is. Oorlogsherinneringen en -trauma’s worden vaak van ouder op kind doorgegeven. Luister naar die verhalen, deel ze, tijdens de Vredesweek, en daarna. Ook de verhalen van mensen die nog steeds midden in conflict of oorlog leven. Mensen die zich, ondanks het geweld om hen heen, blijven inzetten voor vrede. Met vallen en opstaan. Verhalen verbinden het verleden met het heden en ook mensen onderling.


Kerkproeverij 2018

Uitnodigen eng?

Op 16 september wordt in heel Nederland een kerkproeverij gehouden. Een kijkje in de keuken van een kerk, om te ervaren hoe het er daar aan toe gaat. Maar daarvoor moet er wel wat gebeuren! Mensen moeten worden uitgenodigd om naar onze kerk te komen.

Een uitnodiging, daar word je meestal blij van. Iemand heeft jou gevraagd om ergens naar toe te komen. Feest! Maar zelf aan iemand vragen om mee te gaan naar de kerk, dat is andere koek. Zou u, zou jij dat durven? Het blijkt dat mensen dat van te voren soms eng vinden:

Mensen die ervaring met kerkproeverij hebben opgedaan blijken achteraf over hun angsten te zijn heen gekomen. Vooraf gaf 90 procent aan het eng te vinden iemand te nodigen. Achteraf gaf 95 procent aan dat ze kerkproeverij positief waardeerden; zo’n 60 procent gaf de actie het rapportcijfer 8 of hoger. (Uit de enquête naar aanleiding van de kerkproeverij van vorig jaar.)

Waarom zou je iemand, die normaal niet in de kerk komt, vragen om met jou naar de kerk te gaan? In zijn ‘kleine theologie van de uitnodiging’ zegt Prof. Dr. Stefan Paas (VU/ Theologische universiteit Kampen) hierover het volgende:

We gaan niet naar mensen toe vanuit een superieure houding. We weten best dat je dat verhaal van het christendom zo kunt slopen. Maar, en daar zit de weerbarstigheid, we weten dat alle zingevende verhalen zomaar gesloopt worden. Het is altijd gemakkelijker iets kapot te maken dan iets op te bouwen. Maar uiteindelijk moet je wel iets hebben waarmee je kunt leven en sterven. Heer, we kennen geen beter verhaal dan dat van u.

Misschien ken je wel iemand die je mee zou willen vragen. Iemand aan wie jij wil laten zien wat jou inspireert in onze kerk. Het enige wat je hoeft te doen is diegene daadwerkelijk vragen. Je buurman, je buurvrouw, een vriend of vriendin, een familielid een collega. Een gastvrije kerk, dat willen we zijn. Want, aldus Stefan Paas:

De kerk is een plek van gastvrijheid, een plek waar de aarde gastvrij is naar de hemel en waar de hemel een beetje open gaat naar de aarde. Een plek waar mensen ruimte maken door lief te hebben, door zelf een stapje terug te doen zonder zelf te verdwijnen. Een plek, of een netwerk van plekken, waar echte ontmoeting kan gebeuren. ‘Kom en proef dat de Heer goed is’.

Voor het hele –zeer inspirerende- verhaal van Stefan Paas, zie: https://www.raadvankerken.nl/?b=4999

Claartje van der Grinten


Een oproep van een oude bekende:

Wil van der Ham

Beste parochianen,

Onlangs ben ik op de koffie geweest op het parochiebureau. Het was weer ouderwets gezellig. Hans, Loes en Wil waren er en we hebben weer even bij kunnen kletsen. Het goede gevoel van de Verrezen Christus is er bij mij nog steeds en naast dat ik nog een paar keer per jaar op de een of andere manier contact heb met de parochie, lees ik steeds met belangstelling de Opstand. Natuurlijk wil ik weten hoe het met de jeugd en jongeren gaat, maar natuurlijk ook met u en niet te vergeten met de fusieperikelen. Het lijkt erop dat dat een beetje aan het overwaaien is. Maar dat is niet de enige reden dat ik dit stukje schrijf.

Sinds de fusie van ROC Leiden en het ID college werk ik in Leidschendam aan het Fluitpolderplein, vlak bij het zwembad. Het heet nu MBO Rijnland. Daar werk ik inmiddels alweer een jaar. Ik heb het heel erg naar mijn zin. We hebben een leuke kleine afdeling met fijne collega's en gezellige, enthousiaste en gemoedelijke studenten. We zitten heel knus in een bijgebouw. We leiden ze op tot leidster in de kinderopvang of tot onderwijsassistent in het basisonderwijs. De zachte sector, zeg maar.
En daar heb ik nu een vraag over. We hebben voor de niveau 3 groep kinderopvang het plan opgevat om de studenten zoveel mogelijk het huiswerk op school te laten maken. Studenten hebben het nogal druk, want naast hun studie en stage hebben ze vaak één of meer bijbanen.

We denken dat de ondersteuning hen helpt om meer structuur en rust in hun week te brengen.

Ik ben daarom op zoek naar vrijwilligers die op de vrijdag anderhalf uur een groepje van 3 à 4 studenten willen ondersteunen bij het maken van hun huiswerk. We starten na de zomervakantie.

Zoals gezegd is het echt vrijwilligerswerk. U krijgt er niet voor betaald. Maar de beloning is groot als u beseft dat u onze studenten verder helpt en dat u er leuke contacten mee opbouwt. Iedereen die het fijn vindt om jonge mensen te helpen kan reageren. Het is een nieuw project en in die zin kunt u ook met ons meedenken. U leert de studenten ook persoonlijk kennen. Ouderen helpen jongeren, zeg maar. En we leren van elkaar. Ik weet zeker dat de studenten het heel fijn vinden.

Ik begrijp dat er nog veel te vragen overblijft. U kunt me, als het u wat lijkt, altijd bellen of mailen.
Hieronder vermeld ik mijn contactgegevens. U doet toch ook mee?

Hartelijke groet,

Wil van der Ham (06-19 94 14 94)
w.vd.ham@idcollege.nl (of wilvanderham@hotmail.com)

Facebook

Facebook pagina

We kunnen er niet omheen, maar Social Media is een onderdeel geworden in alles wat we doen. Via Social Media lijkt de wereld een stuk kleiner en de contacten meer dichtbij. Sinds kort heeft ook onze parochie een eigen Facebook pagina. Zo proberen we de parochianen die niet meer in de buurt wonen of door omstandigheden niet meer naar de parochie kunnen komen op de hoogte te houden van wat onze parochie bezig houdt. Ook vergroot het de zichtbaarheid van onze parochie.
Natuurlijk zullen we secuur omgaan met gegevens die we op Facebook plaatsen.

Bezoek onze pagina op facebook.
Om ook op de hoogte te zijn van onze Facebook-pagina hoeft u alleen onze pagina te “liken”.


Zo wordt u op de hoogte gehouden van recente ontwikkelingen in onze parochie. Voor tips, reacties of vragen kunt u bij mij terecht.

Rolanda Correia

Nieuwe acolieten

De trouwe kerkgangers hebben het al opgemerkt: er komen af en toe al nieuwe acolieten bij het altaar! De voor ieder vertrouwde gezichten van Jan van Est, Jan van Leeuwen en Vincenzo Pernice blijven uiteraard hun zeer op prijs gestelde werk doen. Maar Nel heeft een aantal jongelui gevraagd en bereid gevonden om op de eerste en de derde zondag (woord- en communieviering) als acoliet op te treden.

U weet dat wij er als parochie sterk mee bezig blijven om de jeugd aan ons te binden en we hopen dan ook dat dit eraan bijdraagt. Met de jongelui is afgesproken dat ze maar één keer in de zoveel maanden als acoliet hoeven bij te dragen. Ze mogen een pij aan, maar dat hoeft niet. Ze zullen het ook alleen doen en via het draaiboek krijgen ze hun instructies. Het zal wel af en toe fout kunnen gaan, maar dat is bij voorbaat al vergeven. We vinden het belangrijker om hen te (blijven) betrekken.

Daarbij realiseren we ons best dat de huidige groep jongelui relatief groot en gemotiveerd is. Wellicht wordt dat in de toekomst weer anders, dan zien we weer opnieuw hoe we in de belangrijke functie van acoliet zouden kunnen voorzien. We hopen dat u achter deze wijziging zult gaan staan!
Aangezien we op deze twee zondagen niet langer meer onder twee gedaanten ter communie gaan, is er overigens ook wat minder ‘werk’ voor de acolieten. Dat betekent dat we in principe ook met één acoliet kunnen volstaan. Voor de tweede zondag, de eucharistieviering met pater Ed Metz, kunnen beide ‘Jannen’ en/of een van hen met Vincenzo, desgewenst blijven ondersteunen. Dat hoeft niet persé, zodat er ook voor hen wat meer ruimte komt en zij een eigen afweging kunnen maken. Voor de ondersteuning tijdens de eventuele vijfde zondag is het aan degene die de gebedsdienst doet en de beschikbare acolieten om afspraken te maken. Wij denken dat (op termijn) ook daar met één acoliet zou kunnen worden volstaan. We gaan het zien.

Frank van Blokland, namens de liturgiewerkgroep

Jongerenviering

Jongerenviering zondag 19 maart : voor verslag zie bij Jeugd en jongeren

Senioren

Zie hoofdstuk Individueel Pastoraat

Eerste Communie

Op zondag 10 juni 2018 vierden we weer het feest van de Eerste Communie. Bij het hoofdstuk Gebeurtenissen (Doop-1ste Communie -Vormsel) vindt u meer gegevens daarover.

Vormsel

Op 6 februari 2016 werd een aantal jongeren gevormd. Bij het hoofdstuk Gebeurtenissen (Doop-1ste Communie -Vormsel) vindt u een verslag ervan

Leerhuis met Agapè

Na de viering op 15 september 2013 heeft Nel van Drie in het koffiegesprek met de aanwezige parochianen uitleg gegeven over een nieuw initiatief om samen te kunnen blijven komen. Zij deed dat mede namens de liturgiegroep en de parochievergadering, die eerder enthousiast hebben ingestemd. Het is de bedoeling om iedere vierde zondag in de maand anders in te vullen, namelijk met een Leerhuis gecombineerd met het agapèmaal.
De naam Leerhuis stamt uit de Joodse traditie, waarbij het gaat om het Hebreeuwse woord ‘Dabar’. Dat betekent ‘het woord dat gedacht, gehoord en gedaan wordt’. Een leerhuis is dus een huis waar geleerd wordt met hoofd, hart en handen, waar het woord, het ritueel en het ‘doen’ samengaan. In de jonge kerk vierde men het agapèmaal (liefdemaal/vriendenmaal): men deelde samen de maaltijd, meer of minder uitgebreid. Die twee begrippen gaan wij nu combineren om een nieuwe vorm op te zetten, die past binnen de mogelijkheden die er kerkelijk gezien zijn.

In het Leerhuis met Agapè vormen een ritueel, een Schriftlezing en een vorm van diaconie een vast terugkerend onderdeel. Ook wordt er een eenvoudige agapè-maaltijd gehouden, zoals dat in de jonge kerk ook onder de volgelingen gebeurde.
Ritueel: aansteken van een kleine huispaaskaars en eventueel het aansluiten bij een onderwerp van het Leerhuis of kerkelijk jaargetijde. Natuurlijk steken we ook lichtjes aan bij de voorbede.

Woord: Schriftlezing gevolgd door enige uitleg, toelichting, eventueel een spreker, al of niet ondersteund met audiovisuele middelen.

Vorm van diaconie: collecte – bijv. een fruitmand vullen, een actie steunen of kaarten schrijven.

Agapè-maaltijd: Brood (Turks of iets dergelijks) (met wat smeerbaar broodbeleg) en vruchtensap

Om een duidelijk onderscheid aan te brengen met de gewone zondagsvieringen wordt er achterin de kerk een halve kring stoelen klaargezet met tafeltjes ertussen. De dekenkist wordt voorzien van een tafelloper, met daarop de huispaaskaars – kleine bijbel– schaal (voor het brood) en een kan vruchtensap. Na afloop blijft de huispaaskaars en de bijbel en eventueel ook broodschaal en kan daar staan, als teken dat ook dat een plaats van samenkomst is in de kerk. In de bestaande rekken naast de dekenkist kunnen mensen bij de voorbede een lichtje aansteken (er ligt dan geen intentieboek). Tussen de stoelen staan tafels waarop extra brood, de kannen met vruchtensap, de glazen en de bakjes met jam, kruidenboter of iets dergelijks klaarstaan. Naast het beeld van Maria en kind moet nog een goede piano op wielen worden aangeschaft, om heen en weer slepen te voorkomen.

Voor elk Leerhuis met Agapè worden twee mensen gevraagd de bijeenkomst te leiden en samen met Frank van Blokland (als verantwoordelijke vanuit de werkgroep liturgie) voor te bereiden. Dit voorkomt overlapping en waarborgt de voortgang. Voor elk Leerhuis wordt een ‘boekje’ gemaakt met eventuele liederen enz. (door de werkgroep liturgie). We hebben Henk Boekema gevraagd of hij dan op de piano wil spelen en we hebben Jos Beijk gevraagd of hij als voorzanger wil optreden.

De werkgroep liturgie vraagt de leiders, maakt een jaarschema en helpt bij het voorbereiden van het maandelijkse Leerhuis met Agapè. Voor de te vragen leiders zou het fantastisch zijn als die vanuit de jongere generaties zouden kunnen komen, omdat die wellicht weer nieuwe mensen meebrengen. Bij voorkeur zouden dat echtparen kunnen zijn die dan vrij eenvoudig samen kunnen voorbereiden, afspraken maken en de taken verdelen. Dat maakt ook directe onderlinge communicatie mogelijk, lijkt praktisch bij de uitvoering omdat een paar goed op elkaar is ingespeeld. Als er voldoende paren gevonden kunnen worden zal het beroep op het paar ook beperkt kunnen blijven. Frank zal de komende periode mensen gaan benaderen en wij hopen dan op een positieve respons