StartpaginaJeugd en Jongeren

Jeugdactiviteiten

Jeugdactiviteiten in de afgelopen periode

In december hebben de jeugdgroepen (Sterren, Regenbogen, Klavertjes en Wegwijzers) geknutseld voor de Kerstmarkt op Lichtjesavond.

Onder de bezielende leiding van Belinda, een van de moeders van de Wegwijzers, hebben zij prachtige kerstcadeautjes gemaakt: glinster-kerstballen, kerststerren, kerststukjes en walnootmannetjes. Sommige knutsels waren al voorbereid door de jongeren, die in november al hun knutselavond hadden gehad.

Op Lichtjesavond en met Kerstmis zijn de kerstcadeautjes verkocht, met een mooie opbrengst voor Elf Gasha: ongeveer € 300.

De jongeren hebben kerstkaarten voor gevangenen gemaakt, als onderdeel van het jongerenproject M25 in Den Haag.


St. Maarten

Wat was Sint Maarten gezellig dit jaar! Met zo’n twintig kinderen hebben we prachtige lampionnen geknutseld in het zaaltje. En zaterdag zijn we met meer dan veertig kinderen en ouders de wijk ingegaan nadat we naar het verhaal van Sint Maarten hadden geluisterd en de liedjes hadden geoefend. In het donker liepen we door weer en wind langs de straten achter de kerk. De mensen waarvoor we zongen waren blij met zoveel gezelligheid en dat lieten ze blijken! De snoepzak werd steeds zwaarder… En leuk dat zoveel kinderen aan het einde van de route voor een laatste snoepje terug naar de kerk kwamen. Samen uit, samen thuis!
Komen jullie volgend jaar weer?

De Werkgroep Gezinsvieringen


Speurtocht door de kerk

Speurtocht door de kerk

Op maandagavond 11 september was er een speurtocht in de kerk voor de communiegroep ‘De Wegwijzers’.

In de kerk waren allerlei attributen verstopt, die de groep moest zoeken en op het podium leggen. Gelukkig werd alles gevonden! Het waren er zeker wel 21! De groep vond een collectemandje, een witte kaars, een stenen doosje met zout, een gouden doosje met een kruisje erop, een zwart doosje voor de doosjes met zalf, lege flesjes van de olie, een bijbel, een stenen schenkkan, een doopduifje, een collectebus, een zilveren beker, een zilveren schaal, een map, een zilverkleurige wierook-asbak, een wierookvat met deksel en ketting, wierook schijfje, een koper emmer met borstel voor wijwater, een houten kruis, een witte bus met deksel en een sleutel. Alles wat er in de kerk gebruikt wordt. Elk attribuut werd zorgvuldig uitgelegd en daarbij werd door pastor Nel voorgedaan hoe en waarom attributen op die manier in de kerk gebruikt worden. De kinderen luisterden aandachtig en deden goed mee. Van veel dingen kon de groep al noemen waar ze voor dienden.

Eenmaal bij de sleutel aangekomen, nam pastor Nel de groep mee naar het tabernakel, rechts voor in de kerk, op het podium. Daar paste de sleutel op, de deurtjes gingen open. Dat was spannend, want wat daar in het mooi versierde ‘kastje‘ zat en wat er bij verteld werd, vonden de kinderen heel interessant om naar te luisteren. (o.a. zilveren bekers, zilveren schaal met hosties)
Daarna werd uitgelegd waar de wierook voor diende, hoe deze in het koperen vat met deksel en ketting werd gedaan. Pastor Nel beeldde uit hoe een kist met overledene in de kerk op het podium staat, en liep daarbij denkbeeldig met de wierook om de kist heen. Met de attributen en met gebaren vertelde ze levendig hoe dat allemaal in het echt gaat. De groep mocht aan het einde van de speurtocht de echte wierook aansteken met een kaars. Zo ervoeren ze ook hoeveel werk het aansteken van de wierook is en welke geur deze heeft.

Belinda Liebrecht


Wie geef jij jouw hand?

Die tekst stond op het handje dat uitgereikt werd bij de alternatieve communiegang aan iedereen die in onze kerk aanwezig was op zondag 19 maart jl. bij de jongerenviering. Die tekst was ook van toepassing op de voorbereiding van die jongerenviering, die we met Anna C., Trix, Anna P. en Liselot hebben klaargemaakt. De keren dat Claartje en ik dat gedaan hebben waren we meestal met vier bijeenkomsten klaar met de viering. Soms stond de evangelie-lezing vast, een andere keer moesten de jongeren zelf een lezing kiezen en dan aangeven waarom ze deze lezing voor henzelf zo belangrijk vonden. Een vast recept voor de start van de voorbereiding is er niet, maar het blijkt dat we er gezamenlijk altijd wel uitkomen. Laat ik u aan de hand van de laatste viering eens meenemen naar dat proces. Dit keer werd de jongerenviering in de vasten gedaan. Dat betekende dat het Evangelie van de Barmhartige Samaritaan vaststond en dat het moest passen binnen de kaders van de zeven deugden die als leidraad door de zeven zondagen van de veertigdagentijd heen liep. De deugd van liefde en naastenliefde stond dus die zondag van de jongerenviering centraal. Ook de ceremonie voor de veertigdagentijd zou moeten worden ingepast.

En zo begin je aan zo'n viering met een aantal randvoorwaarden. Zondag 22 januari kwamen we voor het eerst bijeen. Omdat Trix en Anna P. er voor het eerst bij waren dus eerst maar eens uitgelegd uit welke elementen zo'n woord- en gebedsdienst is opgebouwd. Want als er leken voorgaan zijn bepaalde zaken anders dan bij een Eucharistie of Communieviering. En verteld welke onderdelen door de jongeren zelf geschreven moesten worden. Daarna het Evangeliestuk gelezen, ieder een stukje. Hoe pak je het verder aan? Dat is altijd weer een uitproberen. Dit keer had ik bedacht om met hen eens de verschillende rollen die in dit evangelie naar voren kwamen eens nader onder de loep te nemen. En aan het einde van die bijeenkomst verdeelden we de diverse plaatsen waar gebeden of teksten moesten komen onder de jongeren. Maar ze kregen ook een opdracht mee. Maak een eigentijds verhaal dat een beetje op dat van de Barmhartige Samaritaan lijkt en waar de rollen die we bespraken in voorkomen.

De tweede bijeenkomst bespraken we die verhalen. Eén duidelijk verhaal was op schrift, de andere waren meer gedachten dan verhalen. Maar het leverde wel op dat we beter zicht kregen op de interpretatie van de Evangelielezing. En naar aanleiding van die verhalen kwam het idee naar voren om de volgende keer uit te kij ken of je zelf situaties meemaakt waarin jij je hand kunt reiken naar een ander en die dan de

volgende keer te bespreken. Ook kwamen er al eerste gebeden binnen die de jongeren gemaakt hadden. En voor de Opstand was het nodig om ook al een titel te bedenken voor deze jongerenviering. Daar kwam tenslotte uit: Ik geef je mijn hand.... om te laten zien dat je zelf in actie kan komen. De eerste gedachte “Steek een hand uit” wordt al gauw persoonlijker gemaakt: “Ik reik je mijn hand”. Maar de jongeren zullen dat niet zo snel zeggen; het woord 'reiken' is wat gedateerd, dus wordt het in hun taal: “Ik geef je mijn hand”. Claartje werd gevraagd om na te denken over de liederen die bij dit thema konden passen. Maar de jongeren denken zelf ook mee, want al gauw werd het lied van Nick en Simon geopperd 'Pak maar mijn hand'. De smartphones lieten het meteen horen, en het werd direct luid meegezongen, zodat we een indruk kregen of het kon passen. En dan is het leuke dat het dan goed te gebruiken is.

Een apart onderdeel is hoe we in plaats van de Communie de kerkgemeenschap – de communio – zover kunnen krijgen dat ook zij bij het onderwerp worden betrokken, door zelf uit de banken naar voren te komen en dan iets te krijgen of te doen, waarmee ze zelf aan de gang kunnen. Denk maar aan het grote bord met Ik geloof... erop waar een ieder zelf zijn “geloofsbelijdenis mocht ophangen.

En deze jongerenviering was al snel het idee van één van de jongeren om een handje uit te delen. De tekst erop: “Wie geef jij jouw hand” – op iedere vinger een woord van deze tekst – werd na wat discussie voor een ieder duidelijk. Wat stevig papier van allerlei kleuren inkopen: vier handjes op één vel kopiëren en dan na de repetitie van het jongerenkoor ruim 60 handjes knippen en zelf de tekst in de vingers schrijven.

Bij de derde keer dat we bijeenkwamen hebben we de persoonlijke ervaringen uitgewisseld die we meemaakten en waar we wel of niet iets deden om een hand uit te steken. Wat was de reden om die hand wel of niet uit te steken? Allemaal ervaringen die we konden gebruiken in de overweging bij dit thema. Ondertussen beginnen de teksten al wat vorm te krijgen, zowel die van de gebeden en voorbeden, de slotgedachte maar ook die van de liederen. Die worden bijeen gebracht in een concept van de viering, dat ieder kan lezen bij de bijeenkomst. We bespreken die gezamenlijk en hier en daar wordt een suggestie of verandering besproken, zodat we met zijn allen achter de gesproken en gezongen teksten kunnen staan. Ook worden de taken verdeeld wie wat leest. Meestal volgen we daarin dat degene die de tekst maakte die ook voor leest. Het Welkomstwoord en de Overweging zijn meestal het laatste aan bod, want daar komen alle gedachten bij elkaar. De overweging heeft dit keer op de laatste bijeenkomst wel wat voeten in de aarde gehad. Want de beelden die we gebruiken moeten verhelderend werken. En dat levert soms lange discussies op, of de gebruikte beelden wel of niet verhelderen, of het juist moeilijker maken om een bindende factor te zijn in het verhaal. Maar uiteindelijk komen we er altijd weer uit.

Wat wel bijzonder is, is dat we er altijd in geslaagd zijn om in zo'n vier bijeenkomsten het te klaren, want denk maar niet dat de jongeren er altijd zijn. Een voor iedereen juist tijdstip te vinden blijkt moeilijk en ondanks verslaglegging van de bijeenkomsten en afgesproken datum, is het altijd weer afwachten of we compleet zijn en of de jongeren de afspraken nakomen. Soms is een whatsapp nog op de dag zelf nodig om ze te herinneren aan de afspraak. Maar uiteindelijk voelen ze zich toch verantwoordelijk om er bij die jongerenviering een goed resultaat van te maken. Dat gaat soms met excuses voor een te laat inleveren van de benodigde teksten en dan wordt er weer een mouw aangepast om die teksten toch in de uit te reiken concepten te verwerken. We houden altijd de gedachte dat hoe het ook loopt, de zegen van boven moet komen. En dat er ergens een goede geest werkzaam is, die onze handen (en ons handelen) stuurt naar onbekende wegen: “gaan waar geen wegen gaan, overal heen!” En dat de jongeren best bereid zijn om een hand te geven of uit de mouw te steken, om iets voor elkaar te krijgen. Claartje en Jeroen zijn dan al druk bezig zijn om de liederen ingestudeerd te krijgen bij het jongerenkoor dat een aantal weken erop studeert. En dan komt Wil ook nog om een overbekend lied mee te begeleiden op zijn gitaar. Vele handen maken dan licht werk, als ze maar gegeven worden. Een beter bewijs van de tekst “Wie geef jij jouw hand?” kan niet gegeven worden. Lof en dank voor allen die eraan meegewerkt hebben en hun handen uit de mouw staken.

Claartje van der Grinten en Joep Aalders


Met de jeugdgroepen werd in de maand januari het catechese-spel gespeeld. De kinderen uit de Regenboog-, Vlieger-, Sterren- en Schippersgroep probeerden zoveel mogelijk punten te verzamelen door vragen te beantwoorden over het geloof en de Bijbel. En dat was best lastig! Wat vieren we ook alweer met Kerstmis? En wat gedenken we met Pasen? En wie was Pius X – de naam van de school waar de meeste kinderen op zitten? Er werd diep nagedacht door de kinderen, en meestal kwamen we er gezamenlijk wel uit.
We lazen ook toepasselijke verhalen uit de kinderbijbel. En uiteindelijk werd natuurlijk een winnaar uitgeroepen. Ongetwijfeld zijn de kinderen na deze avond weer wat wijzer geworden.

Louise Wagenaar

Jeugdgroepen maken speurtocht door de wijk

De eerste activiteit van de jeugdgroepen was dit (school)jaar de speurtocht door de wijk. De jeugdgroepen van dit jaar zijn de Vliegers, Sterren, Schippers en Regenbogen. Aangekomen in de kerk moesten zij eerst een aantal rebussen oplossen. Daaruit kwamen de adressen naar voren waar ze langs zouden gaan. Toen snel op pad, want het was een flinke tippel om in het geplande uurtje af te leggen. Onderweg waren de kinders zeer nieuwsgierig naar degenen die ze gingen bezoeken: “Is het een hem of een haar? Is het Nel?” De eerste parochianen waar ze langs gingen, waren Leny en Cees Ballering. Zij stelden een aantal vragen over het katholieke geloof en onze kerk. Niet makkelijk hoor, maar na onderling overleg en met wat hulp kwamen de kinderen er goed uit. De antwoorden leverden steeds een letter op voor het woord dat uiteindelijk gevormd moest worden. Daarna ging de tocht naar Frank en Marijke van Blokland (“de liefste juf van de school”). Daar legden de kinderen twee puzzels van mensen die veel met elkaar gemeen hebben: Sint Franciscus en Paus Franciscus. Tot slot kregen de kinderen bij Guus Eijken thuis een aantal beroepen te raden. Ook dat leverde weer letters op voor het uiteindelijk te vormen woord. En na een kort sprintje terug naar de kerk wisten alle vier de groepen deze speurtocht tot een goed einde te brengen!


Louise Wagenaar

Kamp 2016

Kamp 2016

Wat wij allemaal gedaan hebben op kamp? Dat zal ik eens aan u vertellen. Ik kan alvast zeggen dat het erg leuk was!
Zaterdagochtend, half 10. Met 11 kinderen stappen we in verschillende auto's, op weg naar Woerden. Woerden, daar woont Nel van Drie toch? Jazeker! Bij haar bleven we logeren dit kamp. Bij haar thuis aangekomen gingen we bijna meteen op pad. Vanwege de Open Monumentendag van die dag, waren er heel veel musea geopend voor publiek. Daar hebben wij goed gebruik van gemaakt.

Eerst naar het kasteel van Woerden. Vervolgens naar de Bonaventurakerk. Hier leerden we naast alle (werkelijk alle) feitjes van deze kerk, ook het verschil tussen een doolhof en een labyrint (weet u het? Antwoord te vinden aan het einde van de tekst).
Na het bezoeken van deze kerk gingen we verder naar de Petruskerk. Hier beklommen we de toren, met een leuk uitzicht over Woerden en de verdere omgeving. Vanaf de toren konden we zelfs Nel haar huis zien. Zij zwaaide ons nog even vanaf beneden toe.

Voor na de lunch bij Nel thuis, heeft Rolanda voor ons een boottochtje (met een Romeinse boot) door de grachten van Woerden geregeld. Met een mevrouw die erg enthousiast was over 'haar' Woerden voeren we over het water. Het was heerlijk weer, dus het was prima toeven op de boot.
Het was vervolgens alweer etenstijd. Nel had voor ons van alles en nog wat klaargezet voor het avondeten. Alle groenten waren al gesneden en het vlees lag al klaar, mét alle toepasselijke sausjes. Klaar om mee te gourmetten! Buiten in het zonnetje hebben we met z'n allen aan een lange tafel gegourmet.

Dit heerlijke diner was natuurlijk niet de afsluiting van het kamp, slechts een afsluiting van de dag. Wat volgde was een wedstrijd jeu de boules georganiseerd door Louis in het park, potjes ''weerwolven van Wakkerdam'' spelen, een film kijken (To Save A Life) en natuurlijk lekker slapen; in de schuur van Nel, tussen alle kopieer-, snij- en vouwmachines in :-).

De volgende ochtend was Nel al vroeg vertrokken naar de kerk. Ze had voor ons een ontbijtje klaar gezet. We hebben ontbeten en zijn daarna onze spullen in gaan pakken. Met z'n allen hebben we vervolgens een soort mini-viering gedaan. We lazen de tekst van de barmhartige Samaritaan en hebben daar toen nog even over gepraat. De auto's om ons terug naar Voorburg te brengen stonden vervolgens alweer aan de deur.

Het was een ontzettend leuk, maar bovenal gezellig kamp met alle jongeren van de Verrezen Christus. Bedankt Rolanda voor de organisatie en bedankt Nel voor alle gastvrijheid. Op naar volgend jaar!

P.S. Het verschil tussen een doolhof en een labyrint is dat een labyrint één weg heeft van begin naar het eind, terwijl een doolhof echt iets is waarin je kan (ver)dwalen, met meerdere wegen en ook weggetjes die doodlopen.

Anna C.